I. 6. Multi bonique. xxxi

Πολλοὶ κἀγαθοί, id est Multi bonique. Proverbiali figura dicebatur olim. Translatum a ritu sacrorum, in quibus sacrificus rem divinam facturus dicebat Τίς τῇδε; id est Quis hic ? Dein qui aderant respondebant Πολλοὶ κἀγαθοί, id est Multi et boni. Atque haec partim ominis causa dicebantur — oportebat enim in sacris εὐφημεῖν, hoc est bene ominata dicere — partim ut, si quis esset sibi conscius admissi piaculi, discederet a mysteriis. Plutarchus in Symposiacis : Ἐπεὶ μάρτυρές γε τῷ Πλάτωνι πολλοί τ᾿ ἀγαθοί τε πάρεισιν, id est Quandoquidem Platoni testes adsunt multique bonique. Sed de hoc ante meminimus . Quo quidem allusit et Aristides in Pericle, Ἀλλ᾿ ὥς γ᾿ ἂν εἷς τῶν καλῶν κἀγαθῶν ἀνεπίφθονον αὐτῷ καὶ καθαρὰν τὴν μαρτυρίαν ἀπέδωκε, id est Verum velut unus e numero honestorum ac bonorum citra invidiam ac purum illi reddidit testimonium. Quin etiam Homericum illud jam proverbii vice receptum est Ἠύς τε μέγας τε, id est Magnusque bonusque. Est subinde et apud Aristophanem. Proverbium igitur locum habuerit, quoties aut testes aut judices aut convictores significamus idoneos ac neutiquam rejiciendos.

Index Adagiorum